‘Heerlijk die oude verhalen. Ik ben er gek op! Ik zie het ook voor me…’
Bedankt.
Carola K.
‘Nou inderdaad verslavend. Was bezig met de spaghettisaus, die stond heerlijk te pruttelen. Maar bijna aan het einde van de verhalen dacht ik wat hoor ik nu. Aangebrand en nog niet gaar…. Maar ik heb wel fantastische verhalen gelezen.’
Anita M.
——————
Zevenenzeventig (77) vrijgekochte-varkens-uit-de-vleesindustrie.
Elf van-de-slacht-geredde koeien (11).
Vijfhonderdeenenveertig (541) hanen-die-geen-voer-werden-voor-de-bewoners-van-Artis.
En dan nog zoveel poezen, duiven, kippies, gans, parelhaan, en alle andere bofkonten.
Allemaal een moordleven op de Bofkontboerderij.
Daar blijft over te vertellen, tot in lengte van dagen.
——————
Móórdleven?! riep een jong veganmeisje verbijsterd uit.
Maar ze mogen toch juist blijven léven bij Familie Bofkont?!
Ja, taal is aan verandering onderhevig ;-)
Dat merk ik als geen ander als ik voor de stro-tribune vol workshoppers sta.
Daar zitten mensen van 5 jaar, en van 90, en alle leeftijden ertussenin.
Zodra ik een vraagteken op een voorhoofd(je) zie gooi ik een ander woord in de strijd.
En dan komt het altijd goed.
——————
Waar het om gaat is dat mensen elkaar vinden in de verhalen.
Dat is de eerste stap.
Dat ‘opeetdieren’ voor ze gaan leven en er daardoor verbroedering ontstaat.
Verbroedering? Wat is dat? Weer zo’n woord ;-)
——————
Haal er eentje uit de vee-industrie, geef die een naam, ga er over vertellen.
En ál die onbekende dieren, in hun gevangenissen, gaan leven voor ‘de consument’.
Dat dacht ik, en zo bleek het ook te werken.
Geschreven verhalen, vertelde verhalen, vertoonde verhalen, door ontelbare foto’s en filmpjes.
Als dat je levenswerk wordt hangen de mensen aan je lippen.
——————
Verhalen zijn van alle tijden.
Toch is dit verhalen-genre betrekkelijk nieuw.
Mijn vader, zoon van een tedere boer, stond met open mond te kijken.*
Dat je van doodgewone varkens een succesverhaal kon maken!
——————
En toch.
De bofkontverhalen mogen niet op zichzelf blijven staan.
Er moet een vervolgverhaal komen: een groter vervolgverhaal.
Want… de klok is teruggedraaid.
‘Dode dieren eten’ is weer hip en happening :-(
——————
Zei Derk Sauer in 2020 nog na het zien van moedervarken Gunda **:
“Iedereen moet deze film zien! Dan wordt iedereen vanzelf vegetariër!”
En wat lees je nu in de NRC-recensie van Abel en Olle, kinderboek van Janneke Schotveld?
‘Als vleeseter krab je jezelf achter de oren’.
——————
Waar is het woord ‘vleesschaamte’ gebleven, waar de media de mond van vol hadden?
‘Geen dode dieren meer eten’, in de kookrubrieken?
Die bewoordingen zijn verdwenen als sneeuw voor de zon.
‘Als vleeseter krab je jezelf achter de oren’.
Daarmee is alles gezegd.
Die milde verwoording zegt nu:
Wij, media, zingen een toontje lager, want vleesch mag weer.
——————
Het is duidelijk.
De media zijn mee gaan waaien met die nieuwe trend.
Bij mij zijn nu echt alle alarmbellen afgegaan.
Ik zit te broeden op de volgende stap.
Wordt Vervolgd.
——————
*
OP PAD MET DE BERIGE ZEUG
‘Als Betsie berig was, moest ze naar de berenboer. Die hield beren om alle zeugen uit de buurt te dekken. De berenboer woonde drie kilometer verderop. Klusje voor mijn vader om Betsie naar de beer te brengen. Met een berige zeug dwars door het dorp Nijeholtpade heen, en verder. Te voet. (Mijn vader was toen een ventje van 10 jaar oud).’
uit het Familie Bofkont Boek:
https://familiebofkont.nl/boek/wilde-sjouk-en-broertje/
——————
**
TROOST NA GUNDA
https://familiebofkont.nl/2020/11/troost-na-gunda/
——————
#varkens #biggetje #vrijkopen #gered #verhalen #trend #vlees #vegan #bofkont