Terug van het Bofkonteiland naar Het Beloofde Varkensland.
Toen ik de sloot overliep viel mijn oog op een zwartpluizig bolletje.
Het waterkuiken dobberde doodstil naast de loopplank.
Moederziel alleen.
Aaahhhhh.
Wat moest ik doen?
Móést ik wat doen?
——————
Natuurlijk moest ik niks doen, behalve het beestje láten.
Dat was nog niet eenvoudig, ik moest mezelf tot de orde roepen.
Dit is de natuur, afblijven, jij kunt niks voor dit kuiken betekenen.
Kijk nou! Het probeert alleen maar van je weg te vluchten!
——————
Rustig doorademen dan maar.
Maar goed ook want toen pas zag ik een meerkoet aan de andere kant van de plank.
De zenuwachtige ouder deed herhaalde pogingen het kuiken de goede kant op te krijgen.
Vergeefs, logisch, want daar stond een griezel in het hooiland.
——————
Gauw wegwezen dus. Doorlopen. Niet mee bemoeien.
Bij iedere stap een vraag.
Was dit waterkuikentje pas uit het ei gekropen?
Het zag er zo beduusd uit.
Maar kon het dan het water al in?
Of was het er meteen ingevallen, net als het kalf van Mem?
Zouden moeder en kind nog herenigd worden?
Zou het (nog) goed komen?
——————
Even later stapte ik het erf weer op.
Juffrouw Loes stond me al op te wachten.
Wordt Vervolgd.
——————
filmpje
WATERKUIKEN
https://bofkont.tv/waterkuiken.html
of via deze link:
https://vimeo.com/familiebofkont/waterkuiken
——————
#meerkoet #kuiken #redden #natuur #sloot #bovenkerkerpolder