Iedereen die Gerrie kende weet hoe ze was.
Onder enthousiast geknor kroop ze op de schoot van wie-dat-maar-wou.
Gerrie kwam op 1 april 2016 bij Familie Bofkont aan, samen met haar zus Lellebel.
En toen begon het grote geluk.
Helemaal toen Keiler zich in hun leven voegde.
Na de brand nam hij de zusjes onvoorwaardelijk onder zijn hoede.
Dat moment weet ik nog: middenin een tv-interview, met de Lellebellen op schoot.
Keiler kwam tussenbeide en liet mij weten dat de Lellebellen voortaan van hém waren.
Au!
De kaarten waren geschud.
Wie in Keiler’s buurt ook nog maar één vinger naar ze uitstak, kon er van langs krijgen.
Later in dat jaar, de zomer van 2017, schoven de broertjes Koentje & Grote Broer ook aan.
En toen woonden er – naast tig roze lummels en 4 wilde zwijnen – ook 4 Kune Kune’s op Het Beloofde Varkensland.
——————
Een paar jaar geleden begon Gerrie af en aan te kwakkelen.
Met zorg & aandacht kregen we haar steeds weer op de been.
Tot de meest intensieve TLC niet meer mocht baten.
Slaap Zacht van de Dierendokter bracht Gerrie naar de Varkenshemel.
——————
Dinsdag, stralende dag, 31 graden, hebben we Gerrie’s lichaam uitgezwaaid.
Zelfs Zeus kwam er voor overeind, op z’n stramme benen.
Wedden dat Gerrie zelf ook meekeek vanaf haar wolkje ;-)
Maar ze komt terug, zoals alle bofkonten.
Als groene stroom.
Ook Gerrie forever op Het Beloofde Varkensland!
Aan het filmpje, Uit het leven – Gerrie, wordt nog gewerkt.
Wordt Vervolgd.