BILLIE BOFKONT VERTELT... (29) HET ZWEMBAD Wat zag ik daar? herhaalt Brutale Griet nog een keer. Dafne. Op een luchtbed! In een zwembad! Ja, zegt Rosamunde, dat bad lag midden in de maisvelden. En het was een rotzomer, knort Aagje. Ja, dat was ook zo, maar in augustus werd het ineens toch nog warm. Bloedheet. Dat heeft weken geduurd. En toen was dat bad daar ineens. We waren hartstikke jaloers, want wij wilden ook wel in dat water staan. Ze had er een tafeltje naast gezet en daar lagen haar spullen op. Dit is mijn pool-office, riep ze. Overdag zat ze daar te bellen en te doen. Of ze lag op dat luchtbed te dobberen.		En ze kon er ook rondjes in zwemmen. Net een goudvis in een kom. Waar is dat zwembad eigenlijk gebleven, vraagt Brammetje. O. dat is kapot gegaan, antwoordt Aagje, Niet waar, roept Vrouw Vos. Dat heb jij kapot gemaakt! Jij hebt er tegen aan staan rossen en toen is het in elkaar gestort. Niet waar! Dat kwam door de storm! Hebben jullie het over het bad, waarin ik heb leren zwemmen? gakt Arie Bombarie. Nee, dat was veel later, die zwemles van jou, zegt Billie Bofkont. Toen had ze al weer een nieuw bad. En dat is inderdaad later door een storm vernield. Nu begint ze er niet meer aan. Heeft geen enkele zin meer, zegt ze, met al die varkens. Maar jij hebt toch ook een poos alleen gewoond Billie, vraagt Gieltje. Toen was jij hier het enige varken. Ja, dat was nadat Bessie dood gegaan was. Hoe zat dat nou precies met Bessie? Mannetje Bromsnor steekt zijn kop uit het stro. Was ze ziek? Nee, ze was niet ziek, zegt Billie. Tenminste, daar had ik nog nooit iets van gemerkt. Het enige dat ik herinner is dat we wel eens verse ananas kregen. Heerlijk vond ik dat. Maar Bessie stopte na een paar stukjes, net of ze er pijn van in haar maag kreeg. Maar dat had ik verder nooit bij stil gestaan. En misschien verbeeldde ik me dat ook maar. © Copyright Familie Bofkont