De Dag van Het Zwaluwgeluk
Gister 2 bruiden en een bruidegom met hun aanhang. De eerste groep om 9.00 uur, de laatste bruid verliet het erf om 18.00 uur. De attractie van de de dag waren de jonge zwaluws in de koeienstal. Ze stonden op het punt van uitvliegen. We hebben ademloos staan kijken. Zo dichtbij kom je zelden.
De bruidegom reageerde erg leuk. Internist in opleding, compleet in witte jas met stethoscoop (schrijf je dat zo) uit de feestwinkel, aanvankelijk onverschillig t.o.v. de dieren. Gaandeweg liet hij zich betoveren door het gedoe van de dieren, hun bijzondere uitstraling en hun gelukkige bestaan. Later bleek dat hij als kind boer wilde worden. Dat was helemaal verdwenen tot het hier weer aan de orde kwam.
Vanochtend, ja hoor. De zwaluwtjes hebben het nest verlaten. Ik zal ze nog wel terugzien. Ze hebben nu vliegles op het erf. Vliegen van dak tot dak, blijven daar dan allemaal even zitten, en dan komt de volgende opdracht van pa of moe. Meestal een rondje boven de hooikap. Een voor een, en daarna weer verzamelen op een boomtak. Dat blijft een feest om mee te maken. Regelmatig komen ze dan tussendoor ook het thuishonk nog aantikken. Zitten weer even op hun vertrouwde nestje en vangen de vliegjes uit de lucht. En dan zijn ze klaar voor de grote reis. Zuid-Afrika. Volgende jaar zijn ze er weer. En dan te bedenken dat een zwaluwnest inmiddels streng verboden is in een koeienstal. Vroeger de gewoonste zaak van de wereld. Nu mag het niet meer bij een melkveehouder.
Stel je voor dat er een poepje in de melk zou vallen! Je kunt er als boer een fikse boete voor krijgen...
Geen wonder dat de mensen hier vaak met tranen in de ogen staan te kijken. Dat vanzelfsprekende eenvoudige geluk op een boerderij waar iedereen uiteindelijk toch gevoelig voor blijkt te zijn is helemaal kapot gemaakt.
Dat verklaart ook de tranen van Gordon in de varkensfokkerij op Talpa van de week. Maar dat waren tranen van ontzetting. Daarover later meer. Wordt Vervolgd.
Vrijdag 19 augustus 2005
De Dag van Het Varken & De Kraai
bron: google - varken / kraai
Eergister kreeg ik 's avonds een alarmerend mailtje. Er zou een eenzaam varken zonder ogenschijnlijke verzorging in een hokje in Amsterdam-Noord zitten. Min of meer aan de openbare weg. Het dier had een wond op zijn rug en bloederige rare plekken op de rest van zijn lichaam. Omdat het bloedheet was, nam ik een paar liter water en 2 blikken voer mee en stapte onmiddellijk in de Blije Beesten Bus.
Toen ik daar aankwam, was het al helemaal donker. Het varken zat aan de zoom van een bos. Aan de overkant van de weg woonboten. Toen ik hem riep kwam hij te voorschijn. Groot en dik. Er was (inmiddels?) een grote bak water en ik trof een paar tonnen voer aan met een maatschepje erin. Het leek me een situatie waarin meerdere mensen af en toe om toerbeurt eten kwamen brengen. Zoiets. Ik gaf hem het (overbodige?) voer. Hij smikkelde het lekker op.
En toen zag ik de grote rauwe plek op zijn rug. Een flinke diepe schaafwond, bloederig. Er zouden ook nog kippen naast wonen maar door het donkere bos zag ik die niet zo gauw.
Gistermiddag weer teruggegaan met een pot groene leem om die wond mee te behandelen. Ik hoorde allemaal kraaien en kauwtjes schreeuwen in het bos. Toen wist ik ook waar die wond vandaan kwam. Die kauwtjes! Die gaan gewoon op zo'n varkensrug zitten hakken en vinden dat bloed kennelijk lekker.
Het varkenshuisje is mooi, de grootte van het omheinde stukje houdt niet over, maar je zal de varkentjes de kost moeten geven, die het met nog minder moeten doen. Ik zag nu ook de kippen, in een hokje met rennetje ernaast. Dat zag er allemaal toch redelijk uit. Alleen een alleenstaand varken is niet ideaal.
Heb aangebeld bij een woonboot. Die vrouw was erg afwerend, zei dat de eigenaars balen van al dat ge-bemoei van iedereen. Dat kan ik me voorstellen.
De politie was ook al geweest etc. Het leek me niet goed om die leem er ongevraagd op te smeren. Heb een briefje in de bus gedaan van de woonboot van de eigenaars, verteld over het goede resultaat van de groene leem (de zanger had ook regelmatig bezoek van de Heren Kraai) en nu maar afwachten.
De Dierenbescherming heeft inmiddels de inspecteur van de case afgehaald, omdat ik er al geweest ben. We houden er contact over. Blijft lastig dit soort dingen.
De openbare weg is de boosdoener. Dat vraagt ook om commentaar van iedereen. Bovendien is zo'n plekje - hoe prachtig ook tegen dat bos aan - te kwetsbaar voor vandalisme. Als dat mijn varken was dat daar woonde, zou ik nooit meer een oog dichtdoen...
Donderdag 18 augustus 2005
De Dag van Het Arme Varken & Het Arme Schaapje
Gisteravond onverwacht op pad naar 'een varkensgeval'. Vanmiddag weer.
Maar eerst over Het Arme Schaapje. Peter kwam vanmiddag en heeft hem behandeld. Ontwormen, extra vitamines, hoefjes gekapt, ontlasting meegenomen voor onderzoek. Het is een ongecastreerd 4 - 5 maanden oud beessie, een achterblijvertje, linkerachterpootje is gebroken geweest. Toen z'n hoefjes werden geknipt zat ie op z'n kont op mijn schoot. Zo zoet en stil, en met een lief smoeltje. Hij is vreselijk lief.
Kreeg een mailtje van Claudia, die al schaapjes heeft en hij is welkom bij haar. Dat is een geweldige oplossing. Eerst even de keuteluitslag afwachten. Verder met P. de plannen over Het Varkensweeshuis doorgesproken. Hij had een paar waardevolle aanvullingen. Als alles goed gaat is het weeshuis voor gedumpte zwijntjes al zeer binnenkort een feit... Morgen vertel ik over het onverwachte 'varkensgeval'
Dinsdag 16 augustus 2005
De Dag van Bramen & Biggen & Geluk
De hele dag alleen met de beesten. In een woord: HEERLIJK. Geen mensen, geen gepraat, geen gedoe. Gewoon alleen met de dieren. En met zulk prachtig weer. De dag kon niet meer stuk. Na het voeren ben ik gaan struinen. Dat is het leukste. Alle geheime plekjes weer eens opzoeken. Van stal naar schuurtje, naar huisje, naar dakterrasjes, naar verscholen plekken vol distels en brandnetels, manshoge graspluimen.
Overal herinneringen. Hoe het begon, welke bestemming alle ruimtes door de jaren heen steeds opnieuw kregen. Een nieuwe bewoner erbij en hup, weer improviseren. Dat is leven voor mij. Aanpassen als het anders wordt. Ik weet nu ook weer waarom ik zo gek ben op dit autonome stuk grond met z'n opstallen uit 1896. De Ot & Sien Boerderij. Alles nog authentiek. Geen brave perken met afgepaste stallen en keurige moderne stalen hekken, maar een dynamisch geheel waarin ieder nieuw dier zich naar zijn of haar omstandigheden een eigen plek heeft veroverd. Het Hanen - Herenhuis, Villa Varkensgeluk, De Varkensafslankkliniek, de Aanleunwoning van Grijze Kat, Het Enge Bos, noem het maar op.
De Drie Biggen liepen alsmaar mee. Ik heb heel veel bramen voor ze geplukt. Iedere keer die roze snoetjes omhoog. Als het te langzaam ging beten ze in mijn kuiten. "Opschieten met die vruchten!"
Toen ik na wat kantoorwerk - er moeten nodig een aantal offertes de deur uit - weer het land inliep kon ik ze niet meer vinden. Maar toen ze me hoorden schoten ze vanuit het hoge gras omhoog. Ze waren een dutje gaan doen in de warme zon.
Ik had ook nog De Wandeling in de polder wilen maken, maar daar kwam ik niet eens meer aan toe. Het gaat beter met Het Arme Schaapje. Het wonderlijke ouwelijke mannetje zat vanochtend samen met Wim aan het ontbijt. Vers gesneden gras. Manden vol heb ik voor ze van het land gehaald. Ik hoop dat hij zich thuis gaat voelen. Is al minder schichtig.
Was gister nog even naar het landje van De School voor Dierenliefde. Na die hoosbui is dat veranderd in een prachtige natuurvijver. Dat kan natuurlijk niet zo blijven. Maar mooi was het wel. Ook daar overrijpe bramen. Als je er naar wijst, vallen ze er al af.
En... 4 witte duifjes in de bomen. Dat kan alleen maar goeds betekenen.
Maandag 15 augustus 2005
De Dag van Het Arme Schaapje
Er is afgelopen zaterdag is afschuwelijks gebeurd. Toen ik na de bruidenworkshop ging voeren, trof ik aan de voorkant van de boerderij een heel klein schaapje aan. Hij zat stilletjes in het gras. Ik geloofde eerst mijn ogen niet. Maar toen het beestje ging staan en probeerde weg te komen zag ik dat hij aan het linkervoorpootje kreupel was. Toen begon me het een en ander te dagen...
Omdat het toegangshek altijd op slot zit kan er maar een ding gebeurd zijn. Hij is er over heen gegooid. En dat is niet alles. Dat hek is heel hoog. Haaks daarop staat een ander hek. Daar tussenin een sloot. Het arme schaapje zat op het terrein binnen het tweede hek. Hij is dus over een afstand van minstens 6 meter heel hoog door de lucht heen geslingerd...
Verbijsterend. Geen wonder dat ie kreupel is.
Hij heeft de afgelopen dagen in een soort shocktoestand doorgebracht. Niet of nauwelijks eten, zwaar aan de diarree en schuw. Hij woont bij Wim. De twee wezen. Een wonderlijk diertje. Uiterlijk van een Texelaar. Klein, als een lammetje. Maar een heel ouwelijk kopje en ook de vacht van een volwassen schaap. Misschien gekruist met een Ouessant schaapje of een expres gefokte mini Texelaar, of een schaapje met een groeistoornis. Wie zal het zeggen?
Een Bonsai boompje.
Nu ik hem gezien heb, kan ik al niet anders meer dan van hem houden. Maar blij ben ik niet. Hoe moet dat gaan? Hoe zal Caesar, de alleenheerser, nu gaan reageren? Als dat kleintje straks niet door hem geaccepteerd wordt, kan ik het schudden. Kortom ik heb er weer extra kopzorgen bij.