De Dag van Het Varken van 'Swiebertje'
Zat net lekker te schrijven, ging de telefoon. Vrouw die hier al 2 workshops heeft gevolgd, vertelde dat er in Landsmeer een varken woont wiens baasje plotseling is overleden en nu zit dat varken daar alleen etc. etc. Dat niet alleen, maar dat dier heeft een ontsteking aan z'n poot en of ik niet wilde komen kijken. Dat heb ik dus gedaan.
Daar aangekomen, blijkt dat arme dier een gigantische dikke poot te hebben, waar de plaatselijke veearts al een paar bij geweest is en het open heeft gesneden voor de pus etc. Het baasje bleek geleefd te hebben als een soort Swiebertje en dat varken woonde op een stukje weiland achter de kroeg. Heel veel mensen op de been. Verwarring alom. Niemand wist precies van wie dat landje was, hoe het nu verder moest met dat varken, wie moest hem voeren etc. etc. Maar veel erger nog, die poot en zijn huisvesting. Goed bedoeld allemaal natuurlijk. Maar het landje ligt pal aan een recratieplas. Een harde wind over dat water maakt dat dat dier continu in de tocht leeft, hoest, longontsteking, en zo meer. Wel een afdakje voor de nacht maar geen stro, of iets van verdere beschutting.
Snel wat proberen te regelen want ik moest als de sodemieter terug om op te draven op het diervriendelijk eetfestijn VEKO in Amsterdam. Met een man in de auto gesprongen en een aanhangwagentje vol stro geregeld. Daarna de kroeg in, waar iedereen bijeen zat te praten over de plotselinge hartaanval van Swiebertje. Peter Klaver gebeld. Die wil het varken onder narcose brengen, wond schoonspoelen. Daarbij had ik alleen maar brood zien liggen, zodat er natuurlijk vitamine en mineralen gebrek is. Dat moet aangevuld. Kost allemaal geld. Wie moet dat betalen? Dat wist niemand.
Woensdag wordt Swiebertje begraven. Ik heb voorgesteld om na afloop in de kroeg een spaarvarken neer te zetten en allemaal te lappen. Wil zelf ook wel komen om oproep te doen op de televisie. Zal trouwens toch ook moeten assisteren bij de operatie. Misschien kan dat allemaal op dezelfde middag? Wat een gedoe weer allemaal.
Daarna vlug terug. Veel te laat. Toen ik wegstoof bleek buitenspiegel van Volvo tot barrels gereden te zijn. Duur grapje. Toen we bij de VEKO kwamen - veel te laat - was er nauwelijks plek meer om wat neer te zetten. Alle kraampjes waren al bezet. Laat staan dat je zelf nog ergens kon zitten of je op kon houden. Zo goed en zo kwaad het ging er toch nog iets van gemaakt. In een klein hoekje, naast de Vissenbescherming, een Familie Bofkont Filmpje, iets te lezen etc.
Er kwam een enthousiaste vrouw vertellen dat ze in de krant had gelezen dat de vorderingen van de School voor Dierenliefde voorspoedig verlopen. Ben benieuwd in welke krant dan. Heb het zelf niet gezien.
Om ruimte te sparen en zelf even rustig te kunnen ademhalen, ben ik boven op de ballustrade gaan zitten, die rondom de kramen liep. Wonderlijk gezicht, wel efficient en komisch. Daar zit de Koningin van Lombardije, hoorde ik zeggen, en toen ik naar beneden keek stonden er mensen te zwaaien.
Toen heb ik maar teruggezwaaid. Want dat deed de Koningin van Lambardije ook altijd. Woelige dag.
Vrijdag 30 september 2005
De Dag van Dieren in de KunstKerk
Eerst twee studenten van de School voor Journalistiek uit Zwolle. Ze maken een radioprogramma voor Dierendag. Omdat ze Giel Beelen vaak en veel over Het Beloofde Varkensland hadden horen praten, kwamen ze er nu zelf eens op af. We hebben zo gelachen. Ze vielen van de ene verbazing in de andere.
Om te beginnen troffen ze een dame aan met lippenstift, weliswaar in 'boerenkiel' (dat zeiden ze, maar het was gewoon mijn overall) en daar keken ze erg van op. Kennelijk moet je er toch nog steeds als een boerentrien uitzien als je van boerderijdieren houdt. Zoiets. Verder wilden ze weten wat mijn ideale man was.
Billie Bofkont natuurlijk. Daar hadden ze ook niet van terug. De gepimtpe Blije Beesten Bus was vet cool, en nog zo wat. Ze hebben hun ogen uitgekeken.
Daarna namen ze plaats in de laadbak van de Volvo - zo'n bak wilden ze zelf later ook - en ze naar het busstation van Uithoorn gebracht. Onderweg kwamen we Dennis tegen, die kwam helpen inladen voor de tentoonstelling Dieren in de KunstKerk.
De hele Familie Bofkont ging als decor mee naar Amsterdam. De opening was erg leuk. Ik had een prachtige concentratie tijdens mijn praatje over o.a. De School voor Dierenliefde en daarna kwamen er veel mensen op me af, die op de een of andere manier wilden samenwerken. Leuk. Ook zag ik iemand in het publiek staan die ik meende te herkennen. Dat bleek te kloppen.
We hadden ooit samen in een project gezeten van Ton Lutz, Tsjechov, de Drie Zusters. En een Antwerpse acteur die een fascinatie voor vissen heeft kwam ook kennismaken. Had mooie foto's bij zich en dat sprak me erg aan. Er zijn niet veel mensen die voor vissen vallen. Dus hem ga ik zeker bellen als de tijd daar is.
De tentoonstelling is nog tot en met dierendag. De opbrengst van de verkochte werken gaat naar een 7-tal dierenorganisaties.
Dieren in de KunstKerk - Prinseneiland - Amsterdam. Route en info: www.KunstKerk.nl
Donderdag 29 september 2005
De Dag van Het Sprookje van Het Bijzondere Varken.
Voor het volledige artikel in HP/De Tijd klik hier
Magische foto met Maximiliaan in HP/De Tijd. Sprookjesachtig. Fraaie tekst. Zou vanmiddag naar promotiebijeenkomst van Johan Turkstra gaan in Utrecht. Hij heeft een vaccin gevonden heeft om beertjes onvruchtbaar mee te maken. Op 't laatste moment verhinderd en toen is D. uit mijn naam gegaan. Gelukkig want het was meer dan de moeite waard geweest. Wonderlijk, er was verder niemand van de dierenrechtenopganisaties vertegenwoordigd.
Binnenkort ga ik met J. praten, want hier moet werk van gemaakt worden. Je zou denken, nou geweldig, dit is de uivinding van de eeuw, eindelijk die arme beertjes verlost van de onverdoofde castraties, maar zo simpel is het leven helaas niet. Nu moet er een giga lobby opgezet gaan worden in Brussel, want de vleesindustrie schijnt toch weer allemaal beren op de weg te zien i.v.m. 'de consument'. Daar gaan we weer... Dus er op af.
Woensdag 28 september 2005
De Dag van de Poolse Krant
LLink heeft de uitzending met Aagje een week verplaatst. Wordt nu donderdag 6 oktober dus. Wel een grote advertentie in het Parool met de vooraankondiging van Dierendag in het Parooltheater. Help! Dat is volgende week dinsdag al. De Familie Bofkont Soap moet helemaal nagekeken want die gaat de leidraad van de avond worden. Ik moet alles bekijken en nadenken wat er bij welke uitzending past qua vertellen etc.
Er belde vanochtend een Poolse krant voor een interview. Hadden de varkensmassage opgepikt van de Wereldomroep en raakten geinteresseerd. Moet nog terugbellen.
Dinsdag 27 september 2005
De Dag van de Heemtuin
Vanmiddag werd het feestelijke startschot gegeven voor het gebouwtje van de Heemtuin in 'mijn nieuwe stadsdeel. Kennis gemaakt met de wethouders. Direkteur van Natuur-Milieu-Educatie (NME) sprong enthousiast op me af. Dacht dat ik een dierenhotel wilde beginnen. Ook leuk natuurlijk. Ga ik binnenkort mee praten over samenwerking met School voor Dierenliefde.
Vrolijke middag. We stonden onder de bomen in de stromende regen. Alles en iedereen werd zeiknat. Dat mocht de pret niet drukken. Ook kennis gemaakt met Babe, een gigantisch groot varken op de kinderboerderij van het Sloterpark. Geweldig beest.
Maandag 26 september 2005
De Dag van Vechten met de Beer
Arme Maximiliaan. Hij is verslagen. En hoe! Vandaag een hele shuffle op het erf. BabyBig en Miss Piggy mochten de wijde wereld weer in. En omdat Theo al die tijd met hen samenwoonde ging hij met ze mee. Dat betekende dat hij voor het eerst echt de vrijheid hier kreeg. Een poosje terug was er nog sprake van dat hij en Wim ergens anders zouden gaan wonen. Maar zoals ik al vermoedde, is dat geen goed plan. Het zijn verschrikkelijk leuke beesten. Vooral Theo. Wat een karakter. Maar absoluut onbenaderbaar. Zelfs Wim. Die eet wel uit de hand, maar aanraken ho maar. Hij deinst terug. En bij Theo kom je niet dichterbij dan een paar meter. Hij wil het per se niet. Nou, dan moet je ze laten. Dat kan hier ook. Ik laat ze lekker met rust, ze gaan hun eigen gang en ik geniet van ze door naar ze te kijken om te zien hoe goed ze zich hier voelen. Niks aan de hand. Theo is een beauty. De trots zelve.
Maar bij iemand die ze echt voor de gezellgheid wil, of bij een tehuis voor verstandelijke gehandicapten - zoals een aanvraag laatst - totaal ongeschikt. Die willen knuffelbeesten. Logisch. Zou ik ook willen in hun geval. Niet doen dus. Dat wordt een drama voor alle partijen. En zo zie je maar weer, gedumpte varkens redden en ophalen is een ding. Maar dat je ze dan kunt nog eens zou kunnen herplaatsen, is een illusie. Gedumpte varkens hadden natuurlijk geen leuke baasjes, die ze aanhaalden en gezellig met ze omgingen. Want zulke baasjes dumpen geen dieren.
Maar goed, Theo dus. Veni-vedi-vici. Hij kwam, hij zag, hij overwon. Liep het erf op, kwam Maximiliaan tegen en die twee hebben minstens drie kwartier gevochten, zonder pauze. Ik stond erbij en ik keek ernaar. Want je kunt niks doen. Ik ging er als vanzelfsprekend van uit dat Theo op een gegeven moment zou afdruipen. Dat leek er in het begin ook nog op. Zo'n berengevecht is een waanzinnige test op hun uitverhoudingsvermogen. Max is groter dan Theo, heeft meer fysieke kracht. Maar dat is dus kennelijk dus toch niet allebepalend. Hij heeft het verloren op uithoudingsvermogen. Op een gegeven moment gaf hij het op.
Ze hebben mekaar goed toegetakeld. Max zit helemaal onder de bloederige krassen en striemen, bij hem het meest zichtbaar door zijn witte huid. Hij was uitgeput. En vernederd. Och de gang die hij maakte, toen hij afdroop. Hoe hij liep. Zo totaal verslagen en vernederd. De tranen sprongen in mijn ogen. Hij is nog een stukje het weiland opgelopen, bleef staan en keerde terug naar zijn slaapplek. Daar heeft hij een hele tijd met z'n kop tegen een strobaal gedrukt gestaan, alsof hij zich schaamde. Toen draaide hij zich om en liet zich heel langzaam op de grond zakken. Daar heeft hij de hele middag gelegen. Ik heb hem een tros druiven gebracht. Ik ben er treurig van. alsof er iets veranderd is, wat niet meer terugkomt.