BILLIE BOFKONT VERTELT... (11) PUINRUIMEN 'Als ik daar nog aan denk...' gaat Dafne verder. 'Wat een onvoorstelbare troep!' 140 keer is de grootvuil-ophaler uit Amstelveen gekomen. Er was een Surinaamse man bij. Hij trok handschoenen aan tot over z'n ellebogen. Doodsbang was ie dat er misschien slangen tussen al dat oude huisvuil zaten'... 'Was jij nooit bang?' vraagt Brammetje. 'Je was toch helemaal alleen?' 'Nee, bang was ik niet. Wel had ik groot ontzag voor de boerderij. Mevrouw de Boerderij, noemde ik haar. Het pand was zo groot en streng en statig. Ik voelde meteen dat zij de baas was.' 'Soms kwam ik 's ochtends vroeg aanrijden en dan merkte ik dat het die dag niet zou gaan. Mag ik binnenkomen Mevrouw de Boerderij, vroeg ik dan. En als het nee was, dan ging ik weer terug naar Amsterdam. Naar Stinkwijfje, Mollie en		Booswicht. Die zaten altijd trouw op hun poezenbalkon te wachten tot ik terug kwam.' 'En wat ik ook iedere keer moest doen, was door de hele boerderij lopen en over het hele terrrein, voordat ik kon beginnen met puimruimen, schilderen of wat dan ook. Anders ging het niet.' De dieren knikken. Dat snappen ze. Anders voelt het niet veilig. 'En toen?' vraagt Miss Piggy. 'Het was een sprookjeszomer. Ik voelde me als de Godin in Frankrijk. Op 31 oktor was het nog bijna 30 graden!' 'Achter op het land liep een kudde van 80 koeien van een boer. Twee keer per dag gaf ik die eten. Ze stormden op me af. Daar maakte ik filmpjes van. Dan zette ik een draaiende camera op een statief en verplaatste steeds het standpunt'. De postbode kwam langs: 'Mevrouw, u moet hier weg. Er rust een vloek op dit pand. Het is hier niet pluis. De een na de ander heeft deze boerderij verlaten'. 'Nee hoor' zei ik. 'Niks ervan. Ik blijf. Ik hoor hier en ik ga nooit meer weg'. Vorige bewoners waren met de noorderzon vertrokken. Er was ook niks. Geen gas, geen licht, geen water. Zelfs geen sleutel. Het gasbedrijf wilde geen gas meer leveren. Ik moest eerst alle oude rekeningen van die voorgangers betalen. En dat deed ik. Nergens op de hele wereld had ik me voordien zo thuis gevoeld als hier... © Copyright Familie Bofkont